“അന്ന്  നമ്മൾ  ഒരുമിക്കണമെന്ന്  ഒരു  പാട്  ആഗ്രഹിച്ചതല്ലേ ?”

കടൽത്തീരത്ത്  തിരമാലകളെത്തന്നെ  നോക്കിയിരിക്കുന്ന  കാർത്തിക്കിനോടായി  രേവതി  ചോദിച്ചു .

“അന്ന്  ഞാനൊരു  വട്ടപ്പൂജ്യമായിരുന്നില്ലേ ? കൂടെ  വിളിച്ചു

കൊണ്ടുവന്നു  കഷ്ടപ്പെടുത്താൻ  മനസ്സ്  അനുവദിച്ചില്ലെടോ !

സ്നേഹിക്കാൻ  പണം  വേണ്ടല്ലോ ? പക്ഷേ  ജീവിക്കാൻ ………”

അവൾ  അവൻ്റെ  തലമുടിയിൽ  തഴുകി .

“കാർത്തിക് , നീ  വയസ്സനായിട്ടുണ്ട് !”

“നീയും ! പക്ഷേ , ഇപ്പോഴും  നമ്മളുടെ  മനസ്സിന്  അതേ  പഴയ

പ്രായം  അല്ലേ ?” അയാൾ  ഒരു  നേരിയ  പുഞ്ചിരി  സമ്മാനിച്ചു .

“പണത്തിന്റെ  ലോകത്തേക്ക്  പോയ  എൻ്റെ  ജീവിതം

സുഖകരമായിരുന്നു  എന്ന്  നിങ്ങൾ  കരുതിയോ ? അദ്ദേഹം

ധാരാളം  സമ്പാദിച്ചു . ലോകത്തിന്റെ  കണ്ണിൽ  ജീവിക്കാൻ

പഠിച്ചവൻ ! പക്ഷേ … സ്നേഹം … അത്  പണത്തിൽ

തൂക്കിയെടുക്കേണ്ട  ഒന്നല്ലല്ലോ ?”

രണ്ടു  കണ്ണുനീർ  മുത്തുകൾ  ആ  മണലിലേക്കു  ഇറ്റിയോ ?

“സ്നേഹത്തിന്റെ  ഒരു  കണിക  പോലും  ലഭിക്കാത്ത

പരിഹാസത്തിന്റെ  പെരുമഴക്കാലമായിരുന്നു  എൻ്റെ

ജീവിതം ! പണത്തിന്റെ  അളവിനനുസരിച്ചു  കൂടുകയും

കുറയുകയും  ചെയ്യുന്ന  സ്നേഹം !”

“മക്കൾ ? ഭാര്യ ?”

“പണമില്ലാത്തവനെ  ആർക്കു  വേണം ? ഞാനിന്നൊരു

കറിവേപ്പിലയാണ് !”

“ധൂർത്തു  അദ്ദേഹത്തേയും  നശിപ്പിച്ചു . അവസാനം  പുലർത്താൻ

ഗതിയില്ലാതെ  വന്നപ്പോൾ  എന്നെ  ഉപേക്ഷിച്ചു ! മരുന്ന്  വാങ്ങാൻ

പോലും  ഗതിയില്ലാതെ  ഈ  അമ്മയെ  ഒറ്റക്കാക്കി  മക്കളും  ഈ

ലോകത്തോട്  വിട  പറഞ്ഞു .”

“ഇപ്പോൾ  വീണ്ടും  നമ്മൾ  ഒന്നിച്ചിരുന്നു ….. പക്ഷേ … സമൂഹം … സ്നേഹമാണഖിലസാരമൂഴിയിൽ  എന്ന്  കവിക്ക്  പാടാം !

സ്നേഹിക്കുന്നത്  ഇന്നും  തെറ്റല്ലേ ?”

“ആർത്തലച്ചു  വരുന്ന  ഈ  തിരമാലകളെപ്പോലെ  പ്രക്ഷുബ്ധമാണ്

നമ്മുടെ  മനസ്സ്  അല്ലേ ?”

“ആ  പ്രക്ഷുബ്ധതയുടെ  അടിത്തട്ടിലെ  നിത്യ  ശാന്തതയുടെ  ഒരു  ഭാഗമായി

ലയിച്ചാൽ  പിന്നീട്  വേർപിരിയിക്കാൻ  സദാചാര  പൊലീസിന്  കഴിയുമോ ?”

അവർ  എഴുന്നേറ്റു  കൈകൾ  ചേർത്ത്  പിടിച്ചു  തിരമാലകളെ  ലക്ഷ്യമാക്കി

നടന്നു .

പിറ്റേന്ന്  പരീക്കുട്ടിയേയും  കറുത്തമ്മയേയും  പോലെ  അവരും  തീരത്തണഞ്ഞു .

(അവസാനിച്ചു )

Rajesh Attiri
Writer, Malayalam

Leave a Reply

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.