ആകാശത്തിന്‍റെ ചില്ല
വലിച്ചുതാഴ്ത്തിയപ്പോഴാണ് 
മറന്നുപോയ മഴത്തുള്ളികളാകെ
പൊഴിഞ്ഞുവീണത്.
ഓര്‍മ്മകള്‍ സൂക്ഷിച്ചുവെച്ചതാണ്
ഇലകളെല്ലാം.
തൂവലുകള്‍ പെറുക്കിക്കൂട്ടിയതാണ്,
കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ
കൈയെത്തിപ്പിടിച്ച
കൗതുകം.
അകത്തും പുറത്തും പെയ്ത
മഴയെ
വാരിക്കൂട്ടിയാണ്
മുത്തശ്ശി പടിയിറങ്ങിപ്പോയത്.
മഴയ്ക്കുമുമ്പേ
തനിച്ചിറങ്ങിപ്പോയതാണ് അവള്‍.
തിരിച്ചുവരാനുള്ള
വഴിമറന്നുപോയിരിക്കും.
പൊത്തുള്ള മരത്തില്‍
ഒളിച്ചുവെച്ച പന്ത്
മഴനിറഞ്ഞ് പൊങ്ങിവരുമായിരിക്കും.
അതിനുമീതെയാണല്ലോ
അണ്ണാന്‍
മഴക്കാലവിശപ്പിന്‍റെ
സംഭരണശാല തുറന്നത്.
അതിലാണ്
അച്ഛന്‍റെ ചെരിപ്പുചക്രമുള്ളത്.
പൊട്ടിയ ഗോലികളുള്ളത്.
ഉടഞ്ഞ വളച്ചില്ലുകളുള്ളത്.
ഉള്ളുപൊള്ളയായതുകൊണ്ടാണല്ലോ
ഈ മരമിങ്ങനെ
മരിക്കാതെയിരിക്കുന്നത്.
ഞാനുമിങ്ങനെ
മരിക്കാതെയിരിക്കും,
പൊള്ളയായ ഉള്ളില്‍
ഓര്‍മ്മകള്‍ സൂക്ഷിച്ചുവെച്ച്…….

ഒരേയൊരു ആകാശത്തിന്‍റെ
ചില്ലയാണ്
വലിച്ചുതാഴ്ത്തിയത്.
അതിലാണ്
നിങ്ങളും
ഓര്‍മ്മകളെ തൂക്കിയിട്ടിരുന്നത്.

Saji Kalyani
Writer and poet in malayalam

Leave a Reply

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.