21 C
Bangalore
September 23, 2018
Untitled
Malayalam Short Stories

മിത്രങ്ങൾ 

നദീതീരം .

തീരത്തിന്  സമീപം  ഒരു  വലിയ  മാവ്  കാണാം .

പൂത്തുലഞ്ഞു  നിൽക്കുന്ന  ആ  മാവ്  ഏതൊരു  പ്രകൃതിസ്നേഹിയുടേയും

മനം  കുളിർപ്പിക്കും .

ആ  മാവിൻചുവട്ടിലിരുന്നു  കള കള ശബ്ദത്തോടെ  ഒഴുകുന്ന  നദിയുടെ  സംഗീതം കേൾക്കുന്നത്  എത്ര  ആഹ്ളാദകരമാണ് !

മനസ്സ്  അസ്വസ്ഥമാകുമ്പോഴെല്ലാം  ഉമേഷ്  ആ  മാവിൻചുവട്ടിൽ  വന്നിരിക്കാറുണ്ട് .

ഇന്ന്  തൂവെള്ള  ജുബ്ബയും  പൈജാമയും  ധരിച്ചാണ്  അവൻ  അവിടെ  ചിന്താമഗ്നനായി  ഇരിക്കുന്നത് .

ഈ  തീരം  എന്നും  അവനു  താങ്ങും  തണലുമായിരുന്നു .

സദാ  വഴക്കിടുന്ന  അച്ഛനുമമ്മയും .

ഏകാന്തതയുടെ  ചുഴികളിൽ  മുങ്ങിത്താഴ്ന്നിരുന്ന  ബാല്യം !

ഈ  പുഴയും  മാവും  മന്ദമാരുതനും എന്നും  മനസ്സിനെ  ആശ്വസിപ്പിച്ചിട്ടേ  ഉള്ളൂ !

അവരോടു  അവൻ  സല്ലപിക്കും; ദുഃഖങ്ങൾ  പങ്കുവെക്കും .

അവൻ്റെ  സഹപാഠികൾ  അവനെ  കിറുക്കനെന്നു  വിളിക്കാറുണ്ടായിരുന്നു !

പക്ഷേ …

ആ  പരിഹാസശരങ്ങളെയെല്ലാം  അലിയിച്ചു  കളയുന്ന , മനസ്സിന്  കുളിർമ  നൽകുന്ന  മിത്രങ്ങളുണ്ടെങ്കിൽ  ഈ  ലോകം  സ്വർഗ്ഗം  തന്നെ !

നദിയുടെ  മറുവശത്തു  ഒരു  ക്ഷേത്രമുണ്ട് .അവിടെ  അന്നും  ഇന്നും  പ്രശസ്തരായ സംഗീതജ്ഞർ  കച്ചേരികൾ  അവതരിപ്പിക്കാറുണ്ട് .

സംഗീതം  ഒരു  മോഹമായിരുന്നെങ്കിലും  കത്തിയെരിയുന്ന  വിശപ്പിനേക്കാൾ  അഗ്നിയായി  ജ്വലിക്കില്ലല്ലോ ?

എങ്കിലും  വീടിനടുത്തുള്ള  ഈ  പുഴക്കരയിൽ  ഇരുന്നു  കേട്ട  കീർത്തനങ്ങളുടെ ഓരോ  സ്വരത്തിന്റെ  മാറ്റവും  ഏകലവ്യനെപ്പോലെ  അവൻ  അഭ്യസിച്ചു .

അങ്ങനെയിരിക്കെ  ഒരു  ദിവസം  പട്ടാഭിരാമൻ  ഭാഗവതരുടെ  കച്ചേരിയായിരുന്നു .

ഭാഗവതരുടെ  ഓരോ  കീർത്തനത്തിനു  ശേഷവും  ആരാധകരുടെ  കയ്യടികൾ  കേൾക്കാം !

തനിക്കു  പരിചയമുള്ള  കീർത്തനമല്ലേ  അദ്ദേഹം  ഇപ്പോൾ  ആലപിക്കുന്നത് ?

ദൈവമേ ! അദ്ദേഹത്തിന്  രാഗം  പിഴച്ചുവോ ?

അവൻ്റെ  കാലുകൾ  യാന്ത്രികമായി  അമ്പലത്തിലേക്ക്  നയിക്കുന്നുവോ ?

കച്ചേരി  കഴിഞ്ഞു  പക്കമേളക്കാർ  പിരിഞ്ഞുപോയി .

ക്ഷേത്രത്തിൽ  പ്രദക്ഷിണം  വെക്കുകയാണ്  ഭാഗവതർ .

ആരും  കൂടെയില്ല !

അവൻ  പതുങ്ങിപ്പതുങ്ങി  അടുത്ത്  ചെന്ന്  കാൽതൊട്ടു  വന്ദിച്ചു .

“എഴുന്നേൽക്കൂ ,കുട്ടീ !”

അവൻ  എഴുന്നേറ്റു .

“ഞാൻ  ഒരു  കാര്യം  പറഞ്ഞാൽ  താങ്കൾക്ക്  വിഷമമാകുമോ ?”

അവൻ  സങ്കോചത്തോടെ  ചോദിച്ചു .

“പറയൂ ,കുട്ടീ !”

“അങ്ങ്  ഒരു  കീർത്തനം  ആലപിച്ചപ്പോൾ  രാഗം  മാറിപ്പോയി !”

“ഉവ്വ് ! ആരും  അത്  കണ്ടുപിടിച്ചു  എന്നോടത്  പറഞ്ഞില്ലല്ലോ  എന്നോർത്ത്  മനസ്സ്  അസ്വസ്ഥമായി  ഇരിക്കുകയാണ് ! മോന്  അത്  അറിയാമെങ്കിൽ  അത്  ഒന്ന്  പാടൂ !”

ഭാഗവതർ  തെറ്റായി  പാടിയ  ഭാഗം  അവൻ  അദ്ദേഹത്തിന്റെ  മുന്നിൽ  പാടി . അദ്ദേഹം  അത്  ലയിച്ചിരുന്നു  കേട്ടു . അവസാനം  അദ്ദേഹം  അവനെ  ആലിംഗനം  ചെയ്തു .

“മോന്  പാട്ടു  പഠിക്കാൻ  മോഹമുണ്ടോ ?”

“മോഹമുണ്ടായിട്ടെന്താ  കാര്യം ! ദക്ഷിണ  വെക്കാൻ  ഈ  ശരീരവും  മനസ്സും  മാത്രമേയുള്ളൂ !”

“എൻ്റെ  ഇല്ലത്തേക്ക്  വരുന്നോ ? ഞാൻ  പാട്ടു  പഠിപ്പിച്ചു  തരാം . നിനക്ക്  നല്ല  സ്വരശുദ്ധിയുണ്ട് . ശ്രമിച്ചാൽ  നല്ലൊരു  ഭാഗവതരാകാം !”

“അമ്മയോട്  ചോദിച്ചിട്ടു  ഞാനിപ്പോൾ  വരാം !”- അവൻ  വീട്ടിലേക്കു  തിരികെയോടി .

അവൻ്റെ  വീട് .

വീടിനു  പിറകിൽ  തുണി  അലക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്  അവൻ്റെ  അമ്മ .

അവൻ  ഓടിക്കിതച്ചു  വന്നു  കൊണ്ടു  ചോദിച്ചു .

“അമ്മേ , പട്ടാഭിരാമൻ  ഭാഗവതർ  എന്നെ  ഇല്ലത്തു  കൊണ്ടുപോയി  പാട്ടു പഠിപ്പിക്കാമെന്നു  പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട് . ഞാൻ  പോയ്‌ക്കോട്ടെ ?”

“മോനേ , അച്ഛന്റെ  സ്നേഹമില്ലാതെ  അടികൾ  മാത്രം  കൊണ്ട്  നീ  ഇവിടെ  ജീവിക്കുന്നതിലും  നല്ലതാണത് ! നിനക്ക്  മൂന്നുനേരം  തിന്നാനെങ്കിലും  കിട്ടുമല്ലോ !”

അവൻ  തിരികെയോടി .

അമ്പലത്തിൽ  അതാ  ഭാഗവതർ  അവനു  വേണ്ടി  കാത്തിരിക്കുന്നു !

അദ്ദേഹം  അവൻ്റെ  കൈ  പിടിച്ചു  ഇല്ലത്തേക്ക്  നടന്നു .

വർഷങ്ങൾ  കടന്നു  പോയി .

ഇന്നവൻ  ഒരു  യുവാവാണ് .

അച്ഛൻ  മരണക്കിടക്കയിലാണെന്നറിഞ്ഞു  വീണ്ടും  അവനാ  വീട്ടിലെത്തി .

അവനെ  സ്നേഹിക്കാതെ  പോയ  കുറ്റബോധത്താൽ  ആ  അച്ഛൻ  പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു .

ആ  പശ്ചാത്താപം  സ്വയം  തിരുത്താനുള്ള  അവസരമാക്കി  മാറ്റാൻ  ഒരു  നിമിഷം  പോലും  ദൈവം  അനുവദിച്ചില്ലല്ലോ ?

അവൻ്റെ   ആത്മാർത്ഥ  മിത്രങ്ങൾ  അവൻ്റെ  മുറിവേറ്റ  മനസ്സിൽ  മരുന്ന്  പുരട്ടുമോ ?

Related posts